3. Marokko: 01-08 t/m 05-08

01-08-06 – Visa problemen en op weg naar Marrakech!
Achteraf blijkt de camping praktisch naast de ambassade te liggen, ideaal qua geografische ligging in elk geval. We reden rond en spraken een een taxichauffeur aan om te vragen of hij kon vertellen waar de ambassade is. 2 keer links en daar was het “route el-Jadidad, vlakbij de camping. Helaas blijken de visa niet direkt op te halen, we moeten anderhalve dag wachten, terwijl ik op het Internet gelezen had dat als je er ’s-ochtends tussen 9 en 12 bent, je de visa ’s-middags kan ophalen. Helaas, we waren er dus netjes om 9:30, maakten daarnaast de ambassade fotokopieen en extra pasfoto’s, echter kregen we te horen dat we dus de volgende dag vanaf twee uur de visa op konden halen.
De teleurstelling was gauw te boven: We besloten gewoon twee dagen Marrakech te doen, iets wat we eigenlijk op de terugweg zouden doen.

De saaie camping in Casablanca ‘l’Oasis’ genaamd. Ironisch bedoeld zeker.

Als je de motor moet wisselen omdat ie stuk is, dan sleep je natuurlijk niet de bus naar de monteurs en de motor toe in de dichtstbijzijnde stad, maar doe je dat andersom en vervang je deze langs de snelweg. Geweldig!

De taxi’s zijn groen hier. Groener ook dan een Prius, want in deze 30 jaar is er geen enkele auto geproduceerd omdat deze W123’s gewoon blijven rijden, heel wat beter voor het milieu dus.

De 100,000km mijlpaal!

De plek waar we de 100,000km mijlpaal passeerden, Marokko.

Vrijwel direkt begonnen we aan de rit naar Marrakech, we hadden daar alledrie al erge zin in en het was prima zo. Na drie uur waren we in Marrakech, de weg er naartoe is voor grote stukken verder weinig bijzonders. Sommige stukken waren wel erg mooi om doorheen te rijden, de grote kale bergen, sommige stukken met prachtig rood steen en hier en daar de prachtige combinatie van dit rode gesteente met groene bomen. Dan zagen we nog de Oued Oum rivier en nog wat kleinere riviertjes.
Onderweg stond nog een bus met pech, waarvan de motor eruit lag, deze werd langs de weg gewisseld voor een andere. Verder stopten we nog naast een gebouwtje om water te filteren, het schakelaartje van het filter is kapot gegaan, dit moest dan maar even direkt op de accu, hiervoor moet dan nog maar wat regelen. Om 3 uur ’s-middags reden we het geweldige Marrakech binnen, de Saharagelber hebben we op een goed bewaakte parkeerplaats gezet en we zijn gaan rondlopen, het is hier wel snikheet in Marrakech en overdag was het vrij rustig op het plein. Op het plein kan je verse Jus d’Orange kopen, deze vitaminen zijn zeker ook voor Ramon welkom. Zodoende liepen we daar naar toe.
Al snel lokten de jongens van verschillende tentjes ons en zo besloten we ons met zijn drieen op te splitsen en haalden we bij drie tentjes elk een glas. De eerste kon dat niet waarderen, maar die twee andere jongens vonden het een prachtige actie. Veel marokkaanse truukjes kenden we al, maar vandaag leerden we er weer eentje bij. Vraag wat het kost en laat ze het niet zelf pakken, leuke truuk, op zich doorzichtig maar het gebeurt je zo. Ze “helpen” je met de onbekende muntsoort door te vragen of je de muntjes in je hand even omhoog houdt, om zo hun eigen “tip” te incasseren, zo betaalden we bij de een vijf, de ander vier en de ander drie dirham. vijf dirham is ook maar 40 cent en zo leerden we ook deze truuk. Nog altijd beter dan 2 euro voor een glas bij ons
We wandelden nog wat door de souks en streken neer bij een restaurantje met uitzicht over het plein.
Marrakech blijft favoriet, echter is het in de zomer echt bloedheet, het zal zeker iets van veertig graden zijn geweest vandaag.

Op het Djamaa el Fnaa, in Marrakech. Het was ontzaggelijk heet die dag!

Ramon neemt een henna tattoo

Djamaa el Fnaa

Het beroemde Djamaa el Fnaa plein (Niets veranderd sinds 1999)

Voor Ramon haalden we een henna tattoo op het plein en Melissa kreeg er dan nog een kleintje gratis aangeboden, erg aardig als “present” zoals ze dat noemden, maar de kleine tattoo werd groter en uiteindelijk bij het afgesproken bedrag moesten we ze allebei betalen. Dat werkt natuurlijk niet zo en we hielden voet bij stuk, de afgesproken 100 dirham werd betaald en de truuk om ons schuldig te laten voelen werkte niet, die kennen we nog. Zo liepen we verder over het plein en gingen op weg naar hotel Essouira, waar we een paar jaar geleden op het dak hadden geslapen. Nu wilden we daar een kamer nemen, op het dak slapen betekent 7 of 8 uur wakker worden van de hitte in deze tijd van het jaar, niet echt relaxed. Nadat er nog een kamer vrij bleek te zijn en we deze gekozen hadden, wilden we ons inschrijven. Toen er naar de paspoorten gevraagd werd stuitten we op een probleem…
De paspoorten lagen natuurlijk op de ambassade van Mauritanie! Zonder paspoorten kunnen we in geen enkel hotel verblijven, daar de inschrijving in elk hotel alleen kan indien ze de paspoortgegevens kunnen noteren, dit zijn ze verplicht en zonder gaat gewoon niet door, punt uit.
Na flink mekkeren en uitleggen waar onze paspoorten waren, zouden we alleen naar het politieburo kunnen gaan een flink eind verderop om daar dan papieren te regelen waarmee we ons dan weer kunnen inschrijven bij een hotel. Zo liepen we weer verder en we besloten het dan maar bij anderen te proberen voordat we naar het buro zouden gaan, inmiddels liepen de hotels weer vol dus het risico is dan wel dat de leuke stekjes in de oude medina weg zijn. Bij de buren, hotel Medina, legde ik het probleem meteen uit en bij even nadenken zei hij dat het wel kon, hij had alleen een kamer voor vier personen voor 200 dirham, maar die 16 euro kunnen we wel missen, de volgende mensen kwamen alweer binnen en de laatste kamertjes verdwijnen tegen het eind van de middag als warme broodjes. We besloten dit te doen, zo hadden we in elk geval een kamer in een leuk hotel! Eind goed al goed, we gingen de spullen halen en besloten voor wat extra luxe te zorgen, we zouden de jumpstarter halen, de omvormer en de ventilator, de kamers zijn benauwd warm en als we die stuff toch mee hebben…
Na alle spullen gehaald te hebben installeerden we ons in de kamer, en zijn we even gaan liggen.

Achteraf hadden we de rust blijkbaar nodig, we zijn gisteren blijven liggen en hebben van begin van de avond tot ’s-ochtends liggen slapen. Met de fan erbij was in elk geval erg aangenaam, hij heeft de hele nacht aangestaan de jumpstarter is van 75 naar 25 procent vol gegaan. De volgende nacht wordt deels zonder ventilator helaas. Het is behoorlijk heet en zonder fan zal ik in elk geval tijden wakker liggen.
Ramon heeft zonder de fan op zich gericht prima kunnen slapen, hoe houdt ie het uit, hij hoefde de fan niet eens op zich gericht te hebben!

Een typisch marrokaans hotel in Marrakech, in de oude medina

02-08-06 – Het gezellige Marrakech!
‘S-ochtends vroeg zijn we lekker op het dakterras gaan ontbijten, heerlijk verse jus d’orange en roerei, voor Ramon een chocolade broodje.
Overdag deden we het rustig aan, we hebben van ’s-ochtends tot begin van de avond op het dakterras gezeten en daarna zijn we naar het plein gegaan. Overdag is het zo snikheet in Marrakech, ik denk dat het wel een graad of 40 was de hele dag, ik besloot ook lekker op het dak te blijven. Op het terras kon ik me alvast een beetje gaan inlezen op de tocht door de sahara, De Lonely Planets van Marokko en van West Afrika bevatten veel informatie, en voor specifieke info pak ik straks het Sahara Overland boek van Chris Scott. Melissa heeft zitten lezen en Ramon was uiteraard weer de hele dag zoet met de Gameboy. Marrakesh is in elk geval super toeristisch, het hele hotel zit vol en dat zal voor de meeste hotels in de medina gelden. Om ongeveer zeven uur ’s-avonds gingen we de stad in, op het plein was het smoordruk en reuze gezellig. Het stond er weer vol met etenskraampjes en al gauw vonden we een leuke stek en streken we neer om te eten. Toen we er zaten te eten kwamen we tot het besef dat dit precies dezelfde man was bij wie we zeven jaar terug ook zaten te eten, toen noemden we hem Eddie Murphey, omdat hij er destijds erg op leek, qua uiterlijk en zijn fratsen. We herkenden hem nu eigenlijk aan zijn fantastische uitsloverij en de shows die hij tussendoor houdt. Ramon vond het indrukwekkend allemaal, het plein is reuzevol met mensen, de gigantische rook van alle tentjes waar je eten kan halen en al de drumgeluiden van de acts die opgevoerd worden maken een avond op de Djamaa el Fnaa tot een bijzondere ervaring. Even ervoor zijn we de souks nog in geweest maar bij de meeste winkeltjes liepen we snel weer door, het is er zo erg met al die winkeliers die je binnen proberen te lokken en proberen met je te praten, dat we ons erop betrapten dat we eigenlijk overal doorliepen, alle gesprekjes afkapten en bijvoorbaat al “bon-jour-non-merci” riepen.

Ons hotel in de oude medina.

Eten bij stand 25, Djamaa el Fnaa

De charme van de eerste keer was er duidelijk wel vanaf, een artikel kopen kost je elke keer veel tijd of je betaalt veel teveel. Als je iets wilt kopen begint het hele verhaal weer opnieuw. De verkooptruukjes kennen we nu wel, het classificeren van de toerist door te vragen waar je vandaan komt, of het de eerste keer is in Marokko en hoelang je er al bent etc.
Zij noemen eerst een belachelijk hoge prijs, dan moet je zelf een belachelijk lage prijs noemen en dan werk je ergens naar het midden toe. Leuk maar erg tijdrovend
Als ze vragen waar je vandaan komt kan je de classificeer techniek aanpakken door een vreemd land te noemen waar ze geen raad mee weten, zo kozen we vaak voor Rusland, zo breng je ze mooi van de wijs. Als je dan ook nog de wedervraag stelt waar zij vandaan komen gooi je helemaal roet in het eten.
Bij een winkeltje waar Melissa even naar een kussentje keek maar deze uiteindelijk mooi vond vertelde ik de jongen dat ik het stoeltje wilde kopen waar hij elke dag op zit, dat leek mij eigenlijk nou een echt souvenir. Hij moest lachen en vroeg 200 dirham, ik bood 1 dirham en na een lange onderhandeling heb il het half uitelkaar gevallen stoeltje voor 50 dirham gekocht. Hij speelde leuk mee en we maakten het marokkaanse onderhandelen op een leuke manier belachelijk. De stoel was “original berber quality”, en handmade, van stevig materiaal etc. etc. Het was erg leuk om dit te doen en de jongens van de winkeltjes eromheen lachden zich rot. Uiteindelijk had ik de ultieme souvenir, iets wat niet voor de verkoop was maar waar de mensen in de souks hun dagen op doorbrengen.Hij pakte er een mooie zak voor en ik beloofde hem een plaatje van zijn stoeltje in onze huiskamer als decoratie op te sturen naar zijn emailadres.
Dit was dan ook het enige wat we die avond in de souks hebben gekocht. Al met al besloten we eventuele verder souvenirs in de wat minder toeristische wijken te kopen, of eventueel in andere plaatsen. Voor Ramon haalden we nog een tattoo, dit keer voor 20 dirham ipv 100, ook daar hebben we gisteren dus veel te veel voor betaald
Na de gezellige avond gingen we weer terug naar het hotel, waar we met de fan nog voor een beetje verkoeling konden zorgen, op het dak slapen was een betere optie geweest, achteraf gezien.
Morgen gaan we maar weer eens koekeloeren bij de ambassade van Mauritanie voor de visa.

Genoeg eten, zelfs voor vegetariers

Als je geen honger hebt, dan krijg je het wel wanneer je over het Fnaa plein kuiert.

Ja, zo is het -elke- avond!

Cheese!

En nog een henna tattoo.

Deze flapdrol stelde voor om een foto van hem met Ramon te nemen. Na deze ’spontane’ actie hield hij zijn hand op en bracht ons een flink bedrag in rekening. Muhaha! Ik had het aan moeten zien komen. Ik stelde hem voor dat hij ons betaalde dat hij met ons op de foto mocht, aangezien me dat net zo redelijk leek.

03-08-06 – Nog meer visa problemen!
Vandaag stonden we lekker op tijd op, de fan heeft het tot ’s-ochtends 6 uur uitgehouden, toen was de jumpstarter leeg en werd het weer onhoudbaar, hoofdzakelijk ik vond het echt benauwd.
Tegenover ons zorgen een gezinnetje met een klein kind ons al weer een chagarijnige ochtend, omdat zij om 6:50 op stonden en ze het kindje lekker hard lieten brabbelen waren alle hotelgasten op onze verdieping binnen een mum van tijd ook wakker. Het werd het kindje niet duidelijk gemaakt dat het zacht moest om deze tijd, dus zo waren wij ook wakker.

Zo zie je de W123’s het meest: vol met mensen, soms 7 personen (2 op de passagiers stoel).

Marrakech, Marokko. Ze rijden soms wel een paar miljoen kilometer deze W123’s, vertelde een taxi bestuurder mij.

Ik ben maar gaan douchen en geld gaan regelen voor het hotel, na in elk geval een heerlijk ontbijt liepen we naar de auto parkeerplaats. In die buurt ben door verschillende straatjes heengelopen en op zoek gegaan naar een spin voor de extra bagage: het stoeltje van de souks van Marrakech, die moet namelijk op het dak, het is onhandig groot en we moeten er nog 5 weken mee rondslepen. Verder ben ik op zoek gegaan naar een mogelijkheid om de schakelaar voor het waterfilter weer te fixen, deze ging op weg naar Marrakech kapot en nu moet het door de draadjes direkt op de accupolen te houden. Ik heb alles kunnen vinden en zo ook ervaren hoe het er in de echte marokkaanse winkeltjes aan toegaat. Volgende keer in Marrakech zal ik meer gaan rondlopen buiten de souks die direkt aan het Djamaa el Fnaa plein grenzen, dat is eigenlijk alleen maar voor toeristen en er is weinig authentiek meer aan. [mensen die dienstenj doen voor de winkeltjes, wie iets zegt is opeens aan de beurt, zwervers mogen kleine muntjes komen halen bij de winkels]

Na bij een supermarktjes nog 220 liter PPO gekocht te hebben en dit in de auto geladen kreeg zijn we naar Casablanca vertrokken. Het schoot op deze weg weer niet op en we waren pas om 4 uur ’s-middags bij de ambassade. Zou tot vijf uur open zijn, dus leek geen probleem. We liepen naar binnen en vroegen om onze paspoorten. Of we het recuutje even wilden geven. Recuutje? Niet gehad.
Wel gehad, zeiden ze streng. Wij zoeken, nee, niets gevonden, ook nooit gehad. Dan ook geen paspoorten.
Dit gaat mis, een half uur zitten we binnen en soms mag Melissa even een deur inlopen en de kamer in bij een medewerker, ze wordt afgesnauwd, ze snauwt terug dat het een fout is geweest bij de ambassade en dat wij nu de dupe zijn doordat we onze paspoorten niet meer krijgen door een foutje bij hun. Na veel gedonder is het wellicht mogelijk om met onze pasfoto’s de visa terug te krijgen, maar niet vandaag meer. Morgen wordt er gezegd. Fijn dit.
Wij boos, kost het ons weer een dag…. Dan maar weer naar onze “favoriete” camping l’Oasis een straatje verderop, we vonden het daar toch al zo leuk. Uche uche. Een echte Oase ja.

Eerst hadden we de camping ten zuiden van Casablanca gezocht, nadat we deze gevonden hadden besloten we niet in deze rotzooi te willen verblijven. Het was langs het water en het zag er daar niet uit.
Enorme troep, ongezellig, het stonk, het stond ons geheel niet aan.
Dan liever l’Oasis,das in elkgeval dichtbij de ambassade.
Toen we vlakbij de camping waren werd ramon werd ziek, hij had overgegeven in de auto, dat was niet best. We waren bang dat hij wellicht een nare ziekte te pakken had en we daardoor hier toch langer moesten
blijven en er zeker van te worden dat hij beter werd. Tenslotte gaan we hierna aan de reis door de Sahara beginnen. We waren al bij de camping l’Oasis en dus konden we daar snelheen om hem verder te verzorgen, zo kon hij ook op tijd naar bed en zouden we hem uit laten slapen en kijken hoe het ging.

We kochten een flinke lading PPO in Marrakech

Proost!

04-08-06 – Sfeervol Essaouira en de overlanders atmosfeer.

Vanochtend stond ik om half 8 op en ben gaan douchen. Koude douche weer, dus meteen goed wakker. Het was namelijk nog niet echt warm buiten en voelde koud dus kouder aan. Ik had besloten zelf maar even naar de ambassade te gaan, dan kon Ramon nog blijven liggen, voor hem en voor ons hoopte ik dat het nu beter met hem ging. Om iets over acht stond ik bij de ambassade, ik koos voor gezichtsverlies en toch het recuutje te laten zien, dat is tenslotte eerlijk, we hadden inderdaad wat ontvangen (zei het niet meer dan een papiertje met wat penkrabbels erop, een datum en 3 nummers). Toen ik net aankwam herkende de jongen van gisteren mij nog en riep iets van 2 uur ’s-middags. Even voelde ik me erg ellendig, ik zag het al voor me dat we nog dagen zitten hier en elke keer weer wat nieuws te horen krijgen. Ik maakte hem duidelijk dat ik hier om 8 uur moest zijn en hij ging al iemand halen. De man van gisteren waar Melissa mee gesproken had kwam naar me toe en gebaarde even te wachten, hij was erg vriendelijk en aanvaarde mijn verontschuldigingen, 2 minuten later stond ik weer buiten met de paspoorten en de visa stempels erin. Zo blij als ik was liep ik weer terug naar de camping en liet het Melissa zien.
Vrolijk konden we de dag beginnen, Ramon voelde zich weer beter en na een rustig ontbijt konden we weer verder trekken. Ramon voelde zich alweer wat beter, nog eventjes misselijk maar de rest van de dag is het gewoon goed gegaan. Vandaag reden we van Casablanca tot aan Essaouira. Niet veel kilometers want we vertrokken pas in het begin van de middag. Voor een groot deel reden we over kleine weggetjes langs de kust, met onderweg vaak mooie uitzichten van de kustlijn. Ook zagen we een de voorste helft van een vrachtschip dat was aangespoeld en daar langzaam aan aan het vergaan was. Onderweg maakten we nog een stop waar we een heerlijk broodje aten. We zaten daar lekker te eten totdat er een knakker werd afgezet op de weg een stuk verder op. Hij werd dolenthousiast toen hij ons zag en stormde op ons af. Hij begon ons te zoenen maar Melissa duwde hem weg en pakte Ramon vast. Ze maakte duidelijk dat we hier niet echt op zaten te wachten. De zogenaamde spontaniteit van de jongen was een beetje erg overdreven.
Hij maakte een omgekeerde duim-omhoog beweging richting zijn mond, hij wilde wat te drinken hebben of zoiets? Ik snapte er niet veel van. We probeerden te begrijpen wat hij nu van ons wilde, omdat hij maar naar de waterfles bleef wijzen en naar het eten. Hij bleef rond de auto hangen en druk doen. Het leek net of hij te veel gezopen had maar wij roken niets. Ik had er genoeg van en wilde hem wegsturen, toen pakte hij de waterfles af van Melissa. We protesteerden hevig en stuurde hem nu definitief weg en pakten de waterfles. Met wat napruttelen droop hij uiteindelijk weer af. Wat een mafketel.

Vele vergane schepen langs de kust van de Westelijke Sahara

De weg naar Essaouira, langs de west kust.

Zoutwinning

Na het heerlijke broodje zetten we weer een bakje plus (cappucino met een scheutje Amaretto) en draaiden we de weg weer op. De route richting Essouira vanaf Casablanca is er mooi om te rijden.
We zagen mooie kustlijnen, tussen wateren nabij de zee, zoutwinningen en mooie akkertjes. Uiteindelijk reden we ’s-avonds Essouira binnen. Met 100743km op de klok reden we de camping op, ’s-avonds laat.
Het was een enorme zoektocht naar de camping, we hadden er ontzettend lang over gedaan, we kwamen er niet gemakkelijk uit, we misten steeds de correcte afslag, want op zich was het niet moeilijk.
Het stond er overvol en er was nauwelijks plaats. Er stonden een aantal enorme overland trucks waar ik ’s-avonds nog even langs ben gelopen. Gigantische voertuigen waar je inderdaad van kan zeggen, je boet niet in op comfort. Compleet met huiskamers, slaapkamers en een badkamer en keuken. Zo’n enorme truck biedt in elk geval wel privacy, je zou je weer eens terug kunnen trekken, als het je allemaal even teveel wordt.
Wat mij betreft wat overdreven, al is het wel wat anders als je bijvoorbeeld 2 jaar weg bent, maar dan nog: Het is een enorm bakbeest waar je natuurlijk lang niet overal mee kan komen, en als je even behoefte hebt aan luxe, kan je altijd nog een mooi huisje opzoeken. Er stond ook een oude brandweerwagen, dat kost niet veel en biedt ook een hoop extra en zal een factor 10 goedkoper zijn.

Op weg naar de Sahara

Zoals je nu wel weet, zo nu en dan neem ik “voorruit-foto’s”.

Korte picknick stop

05-08-06 – Een eachte oase: Fort Bou Jerif
We vertrokken vrij laat, we hadden nog even wat foto’s gemaakt van de trucks. Bij vertrek kregen we de paspoorten weer netjes terug, na betaald te hebben zijn we weggegaan.
Ondanks het late vertrek hebben we toch nog vrij grote afstand gereden, bij tan-tan gezocht naar een camping, deze camping stond op de Michelin kaart aangegeven, dus hopen dat de bordjes er dan ook nog zouden staan ergens langs de weg. We zagen inderdaad wat borden staan en volgden deze. Het bleek een behoorlijk eind te zijn, we konden het niet vinden en reden uiteindelijk een klein dorp in waar de weg weer op hield.

Onze plek, niet al te best zo vol in de zon. Gelukkig was het maar voor een nacht, we zijn klaar om de sahara in te duiken!

Amerikaans en DUS groot!

Een Unimog truck, ook veel te groot wat mij betreft.

Ja, wat moet je hiervan zeggen? De grootste overlanders truck die ik heb gezien! Hoger dan een gemiddeld huis! Dit is een 6 wiel aangedreven MAN truck. Ook een hogere prijs dan dat van een gemiddeld uit, dat zal ongeveer een miljoen dollar kosten. Met woonkamer, sjieke slaapkamer, badkamer met bad, etc.

Oude brandweer Mercedes overland truck, 1/600 van de prijs van de MAN 6×6 overland truck denk ik zo?

Hier was het dus niet. Dan maar weer terug, na een kwartier waren we weer terug op de hoofdweg en keken we wat we verkeerd gedaan zouden kunnen hebben. We bleken een bordje gemist te hebben, toen was het alsnog een heel stuk maar de moeite van de slechte paden was het wel waard.
Gevonden nabij plage blanche, was hier aan het begin van de westelijke sahara, na een lange piste van steen en zand, het prachtige Fort Bou Jerif, een mooi fort met rustige camping in de middle of nowhere. Daar hebben we ’s-avonds nog lekker wat gegeten en ’s-avonds buiten gezeten onder de sterrenhemel. Er stonden nog twee duitsers met een Landrover en italianen. (nog wat info over deze mooie zelf voorzienende stek)
Je kon er heerlijk eten en de eigenaar vertelde over deze bijzondere plaats, op welke wijzen zij zelf voor hun energie zorgden, want het ligt in het midden van het niets. Voor de transsahara tochten is deze stop een echte aanrader. Moe maar voldaan van de lange trip van vandaag verdwenen we daarna ons bedje in. Ik heb nog een tijdje zitten schrijven, onder de sterrenhemel in de oorverdovende stilte van rustgevende plek.

Kust lijn

Hun filosofie: Zolang het nog rijdt is het dak en de verdere auto niet overladen.

W123 Taxi, Agadir, Marokko

W114 taxi, Agadir

Taxis in een van de belastingvrije zanderige dorpen van de Westelijke Sahara. In verschillende delen van Marokko hebben de taxi’s hun eigen kleur, zoals in vele afrikaanse landen ook het geval is. Hier zie je veel de wit-blauwe combinatie en de zandbruin gekleurden, de originele duitse taxi kleur.

Op de transatlantische route door de Sahara. Hier zie je de W123’s volgepropt met mensen de lange tocht maken, dag in dag uit rijden ze er doorheen. Zo delen ze de taxi kosten en wordt de W123 optimaal gebruikt. De meest gebruikte W123’s zijn de handgeschakelde optieloze 240d’s.