My "Saharagelber" 300TD

27-07-06 – Afrika in, Marokko
Vanochtend vertrokken we vanaf de parkeerplaats waar ik naast de auto geslapen heb. Dit was ongeveer even voorbij Cordoba. Het is nu nog maar een half dagje rijden, al met al toch niet slecht gedaan, in 2,5 dag naar Algeciras. Ik had heerlijk geslapen, we stonden onder een afdakje langs een redelijk rustige weg, vooral veel marrokanen die we langs zagen komen, allemaal op weg naar Marokko. Ik sliep gewoon 8 uur daar op de grond! Eindelijk dus weer een beetje rust gehad. Tevreden vertrokken we iets na negenen en gingen op weg naar de boot richting Marokko!
De km teller wijst 98368km aan, dat betekent toch nog 2200km gereden in 2 dagen met gemiddeld 110km/ rijden op de teller, dat is toch wat anders dan destijds plankgas te rijden met een nieuwe lease auto. Dat is toch eigenlijk heel niet slecht, ik had het gevoel er al drie dagen over te hebben gedaan, door die vele korte slaappauzes denk ik.
Vandaag pakken we de boot naar Ceuta. De tickets kopen we wel bij de haven. Op zich heerlijk geslapen naast de auto op het matje, ongeveer 8 uur geslapen. ’s-ochtends nog even getankt en de rest van de rit gereden Bij aankomst in Algeciras om 14:00 kochten we de kaartjes en konden de boot pakken om 15:00uur.

Het laatste stukje Spanje

Snelweg langs de zuidkust van Spanje

Haven van Algeciras

De snelle ferry naar Marokko

Bij de boot liep er een man rond met witte papiertjes die ingevuld moesten worden wat hij voor ons ging doen, ik begreep dat hij hier werkte en iedereen die inscheepte voorzag van de ingevulde papieren.
Na het invullen gaf hij deze papiertjes terug en vroeg 2 euro. Dit bleken de bekende witte grenspapiertjes te zijn die je daar zelf in dient te vullen en deze man probeert zo wat geld te verdienen. Ik bedankte vriendelijk voor het invullen en maakte duidelijk dat ik voor deze actie echt geen 2 ga betalen.
Op de boot hebben we veel buiten gestaan, voor Ramon was de haven uitvaren indrukwekkend en vooral toen deze snelle boot op gang kwam op zee was het fantastisch om aan de achterkant de enorme waterspuiten te zien. De boot raffelde de toch in 35 minuten af en we meerden aan in Ceuta. Het gaat snel en het kost heel wat: 286 Euro voor ons drieen en de auto, dit is dan wel meteen een retour.
In Ceuta reden we naar de grens waar we vervolgens de papieren regelden Inmiddels weten we hoe het werkt en binnen een uurtje waren we de grens over, de auto werd verder niet eens gecontroleerd.

Bij de grens meteen even gestopt om een foto te maken van de gigantische hoeveelheid w123’s die daar als taxi’s gestationeerd staan, ruim 40 lichtblauwe W123’s bijelkaar. Door heel Marokko is de W123 nog steeds prominent aanwezig, vooral als taxi maar ook bij vele gezinnen doet het kwaliteitsmonster nog altijd dienst.

Je hebt helemaal geen station nodig om een koelkast mee te nemen.

Een warmer welkom kan je je niet voorstellen: tientallen W123’s!

De taxi standplaats in Ceuta

Ceuta, verharde wegen echter zonder grint. Het klinkt dus alsof je een beetje vlot door een parkeergarage rijdt. Veel grip heb je dus niet.

Ramon was al onder de indruk van de plotselinge verandering van het westelijke Europa enerzijds naar het Afrika anderszijds. We keken nog even rond en reden toen verder over de kustweg waar we een duik namen in de zee. Er zwommen alleen marokkanen en de vrouwen zwommen met al hun kleren aan, een vreemd gezicht. Na de verfrissende duik zetten we de rit weer voort met bestemming Chefchaouen, om daar hopelijk eens goed uit te kunnen rusten, want ik was nog altijd kapot, na eigenlijk nog altijd veel te weinig geslapen te hebben de afgelopen week, van zowel thuis als tijdens de reis. Na de boze ‘pakeerwachter’ te ontwijken, die kennelijk vond dat iedereen die zijn auto op het zand parkeerde moest betalen aan hem, draaiden we de weg weer op en zetten de route weer voort.

Na een kleine 150km rustig aan gereden te hebben kwamen we in het gezellige Chefchaouen, na even rondrijden en rondkijken nestelden we ons in hotel Sahara, vlak naast de oude Medina. De Saharagelber kon hier mooi voor de deur staan en zo konden we er op letten ‘ s-nachts. We wilden even uitpuffen en weer wat water filteren Zo sleepten we de jumpstarter mee (mobiele 12V starthulp), de waterzak en het waterfilter, als we dan toch aan het slepen zijn meteen de omvormer en de ventilator, voor een lekker koel briesje.

Geen drinkwater en geen elektriciteit in de kamer? Dan neem je het zelf mee.Zuiver water via het waterfilter, stroom via de jumpstarter

Verf op de markt in Chefchaouen

Nadat Melissa en Ramon gedoucht hadden zijn we de oude Medina ingelopen en hebben bij het plein couscous gegeten en wat gedronken. Daarna slenterden we rond door de schilderachtige straatjes van Chefchaouen.

Een prachtige typische marrokaanse deur, zoals je ze daar nog veel ziet.

Na de heerlijke avond vielen we tevreden in slaap in ons hotelletje. De eerste dag in Marokko was weer erg goed bevallen!

28-07-07 – Goudarenden en handelen op de markt in Ouezzane
’s-ochtends na flink uitgeslapen te hebben verlieten we in de middag de kamer. Bij het inladen van de auto was al weer duidelijk dat een oud mannetje geld van ons wilde hebben omdat hij op de auto had gepast. Daar ik deze zelf in de gaten had gehouden en deze man echt niet nodig had stuurde ik hem bij de auto weg, waar hij al overduidelijk tegenaan was gaan hangen toen wij bijna klaar waren met het prepareren van de auto. Zo blijf je natuurlijk bezig, alhoewel het natuurlijk elke keer weer vervelend is, zo geconfronteerd te worden met de verschillen. Demonstratief wees hij nog op zijn kaartje met een foto van hem die hij om had hangen, weer probeerde ik hem duidelijk te maken dat ik er echt niet om gevraagd had. We reden met 3 verse pizzas Chefchaouen uit en ergens langs de weg aten we deze heerlijke pizza op.

Vandaag namen we allerlei kleine weggetjes en wilden we een mooie route door het rifgebergte rijden, via veel landbouw- en dorpse weggetjes genoten we vandaag van het mooie gebied en de piepkleine dorpjes onderweg. De toeristische route over de kleinste weggetjes op de kaart was leuk te doen, op deze manier kom je op veel leuke plekken en het valt ook op dat de marokkanen hier zelden of nooit toeristen zien. Als je ergens stopt wordt je niet direkt belaagd en zijn degenen die je aanspreken vaak oprecht gastvrij en belangeloos geinteresseerd, wat vaak anders is in gebieden waar regelmatig toeristen voorbij komen.

Rif gebergte

Vandaag namen we een toeristische route over de hele kleine weggetjes.

Melissa vertelde na hele stukken uit de mooie afrikaanse vogelgids gelezen te hebben dat er golden eagles voorkomen in het rifgebergte maar de kans om ze te zien is erg klein.
Na heel wat bochten op de wegen van zand en steen door de bergen, zag ik na een bocht een groepje van acht roofvogels, cirkelen boven de top van de berg.
Dit bleken Golden Eagles te zijn. We zijn direkt gestopt om deze te bekijken met de verrekijker, de kans is erg klein dat je deze vogels ziet. Volgens het vogelboek leven ze inderdaad in het Atlas gebergte maar de kans op het spotten hiervan is klein.

Genietend van de alternatieve route door het rifgebergte, op deze plek hebben we de goudarend gespot, heel bijzonder!

Na deze bijzondere ervaring reden we verder over de kleine weggetjes, kwamen in de kleinste dorpjes waar ze echt niets lijken te hebben. Ze wonen in huisjes van klei, er was geen auto of brommer te zien en paden ertussen van zand. De kinderen renden door het dorp en achter ons aan, enthousiast om een bepakte toeristenauto te zien. Behalve het verbouwen van stro, en het houden van geiten en schapen, leken ze daar verder niets te hebben.
Uiteindelijk reden we door naar Ouezzane op zoek naar een hotelletje. Na een bewaakte parkeerplaats gevonden te hebben en een deal gemaakt te hebben voor het bewaken van de auto voor de nacht zijn we gaan rondlopen in de bruisende winkelstraat van Ouezzane. De hele avond hebben we geen enkele toerist gezien en waren we voor velen een bezienswaardigheid. We hebben nog slippers kunnen vinden voor Melissa, de eersten vroegen 20 Dirham, de tweede vroeg 100 dirham en bij de de derde 25 dirham.Het lukte dus niet voor minder en dus toch maar gekocht. Het was niet veel soeps en hopelijk houden ze het deze vakantie vol.

We vonden een leuk eenvoudig hotelletje met een balkon op de kamer met uitzicht op het plein, waar ook de parkeerplaats aan grenst waar de Mercedes staat.
Een douche was er niet, wel was er een wasbakje op de kamer dus daar redden we ons wel mee.
80 dirham voor de kamer, afdingen lukte niet. In dit hotel was volgens de eigenaar nog geen enkele nederlander geweest, samen vulden we de papieren in om ons in te checken, een procedure die elke keer weer compleet afgewerkt dient te worden bij alle hotels.
Beneden van het hotel hebben we een patatje gehaald, wat overigens niet te eten was.
Terwijl we het op straat nuttigden zaten we temidden van het straat leven tussen de locals en aanschouwen we de bedrijvigheid en de omgang tussen de mensen, er waren alleen maar mannen te vinden hier. De dorpsgek liep hier ook rond, zo aanschouwen we hoe de mensen daar mee omgingen, op het eerste gezicht werd hij veel geplaagd maar na het een langere tijd bekeken te hebben blijkt dat hij toch wel verzorgd wordt door de anderen. Hij kreeg wat te eten en een blijkbaar bezorgde omstander pakte de in plastic verpakte steen van hem af, er op wijzend dat hij daar niet mee rond moet lopen. Hij liet zich dat gebeuren om vervolgens na een half weer op het toneel te verschijnen met een in plastic verpakte steen.
We trokken ons terug naar het kamertje, waar we nog even gezellig met zijn drieen op het balkon gezeten hebben. Na dat Ramon op bed was hebben we een stukje van het nachtleven bekeken en keken we naar hoe de lokale winkeltjes weer opgeruimd werden, hoe ze het laatste vlees weer netjes opbakten en de decoratieve slablaadjes weer vrolijk teruglegden na de vitrines schoongemaakt te hebben. Het afval werd netjes in zakken gedaan en de verschillende eigenaren van de tentjes legden dit bijelkaar op een plek op straat, waar de rest van de nacht verschillende belangstellenden regelmatig hun aandeel weer kwamen uitzoeken. Zo kwamen er zwervers, zwerfhonden en zwerfkatten. Tegen het eind van de nacht lag alles over straat en zo zal het morgen precies weer gebeuren.

29-07-06 Boete en de aanval van de vieze fransman en onze counter actie
Ramon lieten we weer goed uitslapen daar hij flink aan het hoesten is soms, en als ie verkouden is is zijn weerstand lager, dus dienen we nu goed uit te kijken en hem goed tot rust te laten komen. Morgen weer gezond eten maken en voor de vitaminen zorgen. De auto was netjes bewaakt en de vriendelijke engelssprekende man die ons gisteren hielp met onze plek kwam ons nog gedag zeggen, tevens hopende op een kadootje. Vandaag zouden we richting Azrou gaan en daar een leuke camping te zoeken, in dit gebied zitten ook berberapen dus daarom deze richting op.
Het eerste deel reden we weer via kleine binnendoor weggetjes, soms erg slecht.

De straten in Ouezzane

Onderweg stopten we vlakbij een groepje huizen, waar ook weer flink veel stro verbouwd werd. Melissa en Ramon zagen wat botten van dieren en gingen op zoek naar mooie hele botten om mee te nemen.
Er kwam een jongen uit het dorp naar ons toegelopen en met hem heb ik even staan praten, hij praatte zelfs engels, iets wat in het noorden van Marokko wel vaker voorkomt tot mijn verbazing.

De prachtige route door het rifgebergte.

Het conserveren van het hooi door het te bedekken met klei. Op de achtergrond zie je de grote boomplantage projecten, na jaren gigantische hoeveelheid bomen te kappen zijn grote delen van Marokko nu kaal me zand en stenen en groeit er niets meer. Ze hopen dit nu met deze projecten weer te herstellen.

Huisjes in de kleine dorpjes.

Rijden over de grote vlakten.

Zoeken naar schedels en botten, een van Melissa’s interesses.

De grote vlakten

Enorme boom in Azrou

Aan het eind van de dag kwamen we aan in Ifrane, wat erg bijzonder is om te zien. Zoals het mooi omschreven is door sommigen; het Geneve van Marokko. Een decadente villawijk,met een prestigieuze universiteit en prachtig groen.
Na de Ifrane haalde ik een bus in die echt enorm stonk, de uitlaatgassen maakte ons misselijk dus ik haalde de bus in, met dat ik deze in haalde zag ik een road block van de politie staan, zodoende kon ik dus aan de kant. 400 Dirham wilde hij hebben en wees boos naar het bord. Ik werd ontzettend kwaad omdat die boete maar verzonnen was, er geen bewijs was van mijn snelheid en ik er natuurlijk van baalde. De streng uitziende man leek het verkeerde persoon om tegen uit te vallen, wat mensen die erbij leken te horen verderop riepen de man en ze waren even in gesprek, de man kwam weer naar ons terug en zei prompt dat we weer mochten gaan. Vanwege de jongen achterin, zei hij toen opeens. Hij gaf mijn rijbewijs terug en gebaarde dat we verder konden rijden. Stomverbaasd en tevens opgelucht reden we weg.
Niet veel later vonden een camping iets boven Azrou, vlakbij de 800 jaar oude boom, in het bos waar de berberapen zitten. Deze camping is erg relaxed en Melis en Ramon wilde hier wel een dagje langer blijven. Er stond nog een nederlands stel die vertelde dat de apen niet zomaar te zien waren daar bij die boom, het is mogelijk om met een gids het bos in te gaan, dat zien we dan morgen wel. Deze camping is erg mooi met grote dikke bomen waar je onder kan staan.
Vanavond lekker gerelaxed en gezond gegeten, eigen gemaakte soep met bonen. Voor Ramon richtten we een mooie plek in de auto in waar hij kon slapen. ’s-avonds zaten we te kletsen bij de fantastische draaizaklamp. Een reuzehandig ding, als je draait kan je de lamp opladen, met ledlampjes gaat het lang mee, indien hij uitgaat kan je gewoon weer even draaien. Uitgerust met de daktent, het waterfilter, waterzakken, de jumpstarter, fatsoenlijke stoeltjes en zelfs een tafel dit keer, is het nu echt professioneel kamperen
Toen we ’s-avonds zaten te praten, zag Melissa de fransman van de overkant met zijn zaklampje naar de rand van de camping lopen. “Die viezerik gaat daar zitten poepen!” zei Melissa, ik kon me het eigenlijk niet voorstellen, de afstand van daar tot zijn tent was gelijk als de toilethokken tot zijn tents
Ons was het onduidelijk waarom hij niet gewoon naar de toiletten liep, in plaats van de camping te bevuilen. Ik begon met de lamp op hem te schijnen en deed de lamp weer uit. Hij bleef daar rondhobbelen, dus dan maar weer schijnen en nu bleven we schijnen, zo liep de beste man weer terug naar zijn tent en vrijwel direkt naar de toilethokken. Had Melissa toch gelijk. Smerige fransen..

Achteraf erg veel gelachen, over de ideeen die we kregen wat eigenlijk veel leuker was geweest om te doen. Zoals wachten tot hij werkelijk zou zitten en dan gaan schijnen, of een foto maken. Na veel gelach en hem voor alles uitgemaakt te hebben onder ons (onze type humor ben ik bang , zijn we gaan slapen.

Na een lange en bijzondere dag, kon Ramon al deze indrukken verwerken in zijn slaap.

30-07-07 Relaxen en even rustig aan
Vandaag was het een dagje relaxen. Eigenlijk is niet veel te melden over vandaag, naast hangen in hangmat, ergens anders hangen, lezen, eten, hangen, afwassen, wassen, hangen, water filteren en drinken, hangen etcetera is er niets bijzonders te melden. We zijn eigenlijk helemaal niet meer naar het bos gegaan. Ramon had vandaag veel plezier met de campinghond en een zwerfkat.

De heerlijke camping in Azrou

Onze campingvriend

Het voeren van de kat, die door Ramon ‘Mitsy’ genoemd werd.

Mitsy is een prachige kat.

De meeste mensen zijn vandaag weggegaan en een groepje spanjaarden met 2 Landrovers zijn erbij gekomen. Zij hebben veel staan sleutelen aan de vrij nieuwe Landrovers, ze waren nog brandschoon en stiekem vond ik het wel leuk, dat ze met zulk zwaar geschut al weer stonden te klussen. Aan de auto’s te zien hadden ze nog niet veel terrein gezien.

De cliche is waar;) Direkt nadat ze de camping op kwamen kenden zij hun plek.

31-07-07 Karren naar Casablanca
Vandaag zijn we in de middag vertrokken, we zouden ’s-ochtends vertrekken maar er kwam van alles tussen, zoals ook de hitte trouwens. We zijn nog broodjes gaan halen in het straatje naast de camping. Een arm wijkje met modderhuisjes, overal rotzooi en uitgemergelde hondjes. We hebben ook uitgebreid ontbeten en eigenlijk ging alles langzaam door de warmte. We vonden nog een gigantische vlinder die het niet meer leek te redden, toen we hem gevangen hadden begon ie weer druk te fladderen waarop we hem dus weer moesten laten gaan. Bij het vrijlaten van de vlinder even verderop hoorde we gepiep van baby eendjes, die in het aangelegde kanaaltje met sterke stroming weggevoerd werden. We wilden de eendjes helpen maar aangezien je ze niet moet oppakken (dan kunnen ze verstoten worden door de ouders) wilden we uiteindelijk proberen de ouders op te jagen naar de kleintjes. Na samen met Ramon drie uur geprobeerd te hebben is het uiteindelijk mislukt. De kleine eendjes voerden steeds verder met de stroming en de ouders negeerden een van de kleintjes. Om half vijf ’s-middags reden we weg en begonnen we aan de rit naar Casablanca die ongeveer 400km zou zijn. We moeten naar Casablanca omdat daar de ambassade van Mauritanie zit en hier moeten we de visa regelen. Van Azrou via Khenifra, Kasba Tadla, Oued Zem, Khouribga en Casablanca.

En weer op weg, nu richting Casablanca.

Marokko is MOOI!

Overal W123’s!

’s-avonds laat kwamen we in Casablanca aan, het was ongeveer 22:30, ons klokje stond om een of andere reden twee uur en een kwartier voor, dus het was geen 00:30. Dat was weer een aangename tijd, Ramon kon dan toch op tijd naar bed. De camping hadden we relatief snel gevonden, camping l’Oasis te midden van een drukke wijk aan de rand van Casablanca. Een camping waar je geen uur te lang wil zijn, de toiletten waren overgestroomd toen wij er waren, dus hier is iets bij voor te stellen. Een relatief klein terrein met hoofdzakelijk campers, we konden er in elk geval terecht. We reden tot achteraan op de camping en hadden daar in elk geval een prima plek alleen, afgezonderd van de andere camping bewoners. Ramon sliep lekker verder en we zijn vrij snel ons nest in gegaan, om 7 uur gaat de wekker weer.